کافه‌نشینی چقدر به کارِ ادبیاتِ ما آمده؟

هدایت و رفقایش به کافه‌هایِ رُز نوآر، فردوسی، کنتینانتال، نادری، پرنده‌ی آبی، و ماسکوت سر می‌زدند.

 
کدام کتاب‌ها پرفروش‌ترین‌هایِ شهریور شدند؟

بودن، روزگارِ تفنگ، و عاشقانه و... در نشرِ آموت.

 
تا وضعِ ادبیات این‌طور است، باید برای سینما فاتحه خواند!

ما داستان را شوخی گرفته‌ایم و رمان نوشتن ربطی به فلسفه‌بافی و شیرین زبانی ندارد.

 
«جنوبِ دریاچه‌ی سوپریور» در ویترینِ کتاب‌فروشی‌ها

رمانِ «آلن ایرگود» آن‌قدر فوق‌العاده بود که تا چند هفته پس از خواندنِ آن، نمی‌توانستم فراموشش کنم.

 
چرا دولت‌آبادی سی سال منتظر ماند تا انتشارِ اثرش را ببیند؟

سانسور در شرایطِ فعلی دیگر کارکردِ خود را ندارد و این واقعیتی‌ست که گفتمانِ مسلط تمایلی به اعتراف به آن ندارد.

 
ما همیشه نیمی از بیگدلی را می‌دیدیم!

روایتی از «علی خدایی» که با «احمد بیگدلی» در «جایزه‌ی ادبیِ اصفهان» آشنا شد.

 
اگر خبرِ روزنامه را زیرِ هم بنویسیم، تبدیل به متنِ ادبی می‌شود؟

روایتِ «ابوالحسن نجفی» درباره‌ی ادبیات، و جداییِ شعر از ادبیات.

 
نویسنده‌ای خاص که برایِ قشرِ نخبه می‌نویسد!

چرا جدید‌ترین رمانِ «ابوتراب خسروی» بازتابِ چندانی در رسانه‌ها و در میانِ منتقدان نداشت؟

 
باید خبرِ درگذشتِ مردی را بنویسی که...

روایت‌هایی درباره‌ی «احمد بیگدلی» که در ۶۹ سالگی درگذشت.

 
احمد بیگدلی درگذشت

نویسنده‌ی مجموعه داستانِ «آوای نهنگ» روزِ ۲۶ شهریور ماه در پیِ سکته‌ی قلبی از دنیا رفت.

 
آقایِ داستان کوتاه!

دیداری با «ریچارد فورد» رمان‌نویسِ برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر در یک بعدازظهرِ روشن و آفتابی در ادینبورگ.

 
رمانی که در درآوردنِ زبانش وسواس به خرج دادم!

این روزهایِ «محمود حسینی‌زاد» که مشغولِ ترجمه‌های جدیدی است.

 
خراب، کتابی؟ فیلمی؟ وقفه‌ای بینِ این‌دو؟

روایتی درباره‌ی رمانِ «گفتا که خراب اولی» اثرِ «مارگریت دوراس».

 
رمانی که جامعه‌ی امروزی را مثلِ آینه مقابلِ ما می‌گذارد!

آیا «ماریو بارگاس یوسا» در «وسوسه‌ی ناممکن» توانسته از زوایایِ گوناگون نگاهِ دوباره‌ای به داستانِ بینوایان بکند؟

 
رمان‌ِ «زیبا‌تر» کاملن مبتنی بر تصادف است!

آیا «سینا دادخواه» زمانی که این رمان را می‌نوشته، آگاه بوده که در مقاطعی از رمان روابطِ علی و معلولی وجود ندارد یا دست‌کم کم‌رنگ شده؟

 
<< شروع < قبلی 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعدی > انتها >>

صفحه 1 از 27

انگشت را کجا باید گذاشت؟

احمد ابوالفتحی

    نه مرثیه‌ای برای جایزه‌ی گلشیری یا حتا نه مرثیه‌ای برای وضعِ کنونیِ ادبیاتِ داستانیِ ایران؛ این نوشته پریشان‌گویی‌ای بود با این پرسش که چرا ساختِ ادبیاتِ داستانیِ ایران دچارِ اختلالی از بیرون خنده‌دار و از درون گریه‌آور شده است؟ در نهایت...

نابوده به کام خویش . . .

مهدی اسدزاده

  تا به موقع برسی موتور گرفته‌ای و در تب و هول نرسیدن به خود می‌پیچی. هر از چند لحظه نگاهت را سر می‌دهی روی صفحه‌ی گوشی و به دقیقه‌هایی نگاه می‌کنی که آرام آرام از میان انگشتانت فرو می‌چکند و مطمئنی که حالا لابد ده دقیقه‌ای می‌شود طرف سر منوچهری...

دوشنبه آماده است از تمامی پدیدآورندگان آثار ادبی، هنری و ناشران و فعالان بنگاه‌های ادبی، هنری سفارش آگهی بگیرد.

با ما تماس بگیرید: 2shanbe@2shanbe.ir

به نظر شما «دوشنبه» تا چه میزان در پوشش بی طرفانه‌ی فضای ادبی‌ ِایران توفیق داشته؟