سبک تنها، اتیکت یا مارکِ خصوصی یک شاعر است!

زبانِ شعر به قلمِ «یداله رویایی» که در کنارِ «اسماعیل شاهرودی» و «بیژن الهی» از چهره‌هایِ برجسته‌ی جریانِ شعرِ حجم شناخته می‌شود.

 
شماره‌ی جدیدِ مجله‌ی الکترونیکیِ عقربه منتشر شد

شماره‌ی بیست‌ونهم همراه با داستان‌هایِ «آشپزخانه‌ی دریایی» و «استول».

 
ادبیاتِ داستانیِ ایران به سختی به «وضعیت» درمی‌آید!

آِیا نوشتن به منزله‌ی شغل و سعی در فایده‌مند ساختنِ ادبیات، فرآیندی است که خطِ سیرِ اصلیِ رمانِ «ترکیب‌بندی در سرخ» را شکل می‌دهد؟

 
داستانِ خوب نداریم یا اِشراف یا بزرگ‌منشی؟

این یک کتابِ ایرانی است، پس نمی‌تواند خوب باشد، شاهکار که بی‌خیال، شوخی نکن!

 
مطالعه‌ی ادبیات و داستان کارِ بیهوده‌ای است!

در جامعه‌ای که به ازای هر سه‌هزار نفر یک شعبه بانک وجود دارد تیراژ و شمارگانِ کتاب در هزار متوقف است.

 
ممیزی، دستِ نویسنده و خواننده را بسته!

عمده‌ترین مشکلِ نویسنده‌ها ممیزی است و فکر می‌کنم ناچاریم با همین وضعیتِ کج‌دار و مریز کنار بیاییم و پیش برویم.

 
خود انتقادی‌هایی به سبکِ اعترافات

آیا «امیر احمدی‌آریان» در کتابِ «شعارنویسی بر دیوارِ کاغذی» به ژورنالیسمِ ادبی‌ای پناه برده که عنوان و ماهیتِ کلیِ اثر را یدک می‌کشد؟

 
نمی‌دانم کتابم را به ارشاد بدهم یا نه؟!

رمانِ «وای خواهیم ساد» را مدتی است آماده کرده‌ام، و بنا دارم قبل از سپردن به ارشاد دست به سانسورِ آن نزنم.

 
آیا مترجم از هر نویسنده باید یک کتاب را ترجمه کند؟

روایتِ «عزت‌اله فولادوند» و «عبداله کوثری» به مناسبتِ روزِ جهانیِ ترجمه.

 
از مرگ می‌گفتی و بعد یک مرتبه ساکت می‌شدی!

یادداشتی برایِ «احمد بیگدلی» که «فرهاد خاکیان‌دهکردی» حالا به جای اینکه شماره‌اش را بگیرد و زنگ بزند اینجا با او حرف می‌زند.

 
این دستمزدِ اینقدر کلمه، اینقدر پول را کی باب کرد؟

روزنامه‌نگاری که در جمعِ دوستانش موجز لبِ مطلب را می‌گوید، رسانه را طوری می‌گرداند که کلمات، بی‌صاحب و یک لاقبا، از لایِ روزنامه دارند می‌دوند این‌ور و آن‌ور.

 
کارگاه‌هایِ «ادبیاتِ جهان؛ شاهکارهایِ مدرنیسم»

دو کارگاه با تدریسِ «امیرعلی نجومیان» که شاهکارهایِ مهمِ ادبیاتِ جهان معرفی و تحلیل می‌شوند.

 
شما از اینکه یک نفر به شما بگوید چه بنویسید متنفرید؟!

ده فرمانِ نوشتن از «هیلاری منتل» که در سالِ ۲۰۰۹ برنده‌ی جایزه‌ی بوکرمن شد.

 
چرا ما به اندازه‌ی تعداد داستان‌نویسانمان رمان‌نویس نداریم؟

حسین پاینده می‌گوید برای یافتنِ یک رمانِ خوب باید به ۳۰ یا ۴۰ سال پیش برگردیم.

 
چرا نویسنده‌هایِ ایرانی می‌کوشند حرف‌هایِ گنده‌گنده بزنند؟

روایتِ «محمود فلکی» که در چند سالِ اخیر جزوِ داورانِ نهایی برایِ انتخابِ بهترین داستان‌هایِ کوتاه یا رمان در بنیادِ گلشیری بوده و داستان‌هایِ خوب و بدِ فراوانی خوانده‌.

 
<< شروع < قبلی 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعدی > انتها >>

صفحه 1 از 26

انگشت را کجا باید گذاشت؟

احمد ابوالفتحی

    نه مرثیه‌ای برای جایزه‌ی گلشیری یا حتا نه مرثیه‌ای برای وضعِ کنونیِ ادبیاتِ داستانیِ ایران؛ این نوشته پریشان‌گویی‌ای بود با این پرسش که چرا ساختِ ادبیاتِ داستانیِ ایران دچارِ اختلالی از بیرون خنده‌دار و از درون گریه‌آور شده است؟ در نهایت...

نابوده به کام خویش . . .

مهدی اسدزاده

  تا به موقع برسی موتور گرفته‌ای و در تب و هول نرسیدن به خود می‌پیچی. هر از چند لحظه نگاهت را سر می‌دهی روی صفحه‌ی گوشی و به دقیقه‌هایی نگاه می‌کنی که آرام آرام از میان انگشتانت فرو می‌چکند و مطمئنی که حالا لابد ده دقیقه‌ای می‌شود طرف سر منوچهری...

دوشنبه آماده است از تمامی پدیدآورندگان آثار ادبی، هنری و ناشران و فعالان بنگاه‌های ادبی، هنری سفارش آگهی بگیرد.

با ما تماس بگیرید: 2shanbe@2shanbe.ir

به نظر شما «دوشنبه» تا چه میزان در پوشش بی طرفانه‌ی فضای ادبی‌ ِایران توفیق داشته؟